Fot. Press Pod koniec lat 70 Ag Alhabib, późniejszy założyciel i lider Tinariwen wraz z innymi muzykami zainspirował się radykalną muzyką chaabi marokańskich grup Nass El Ghiwane czy Jil Jilala, algierskim pop rai czy wreszcie zachodnim popem i rock’n‘rollem. Mniej więcej wtedy powstał pierwszy trzon grupy, tworzyli ją Ag Alhabib, Inteyeden Ag Ablil, jego brat Liya, Ag Ablil i Hassan Ag Touhami. Początkowo grywali na zabawach i ludowych weselach w Algierii, nawet jeszcze nie pod obecną nazwą. Ludzie dla wygody nazywali ich "Kel Tinariwen", co w języku ludu Tamashek znaczy "Ludzie pustyni".
Przez pierwszy okres działalności dzielili czas między graniem a walką o prawa Tuaregów, łącznie z udziałem w kilku wojskowych szkoleniach w Libii. W latach 80 założyli studio nagrań, gdzie całkowicie bepłatnie udostępniali swoją muzykę tym, którzy przynosili im kasety, na których ją nagrywali. W ten sposób ich muzyka zaczęła żyć na i wokół Sahary. Grali wtedy w kolektywie muzycznym, który już stawał się zalążkiem Tinariwen. W 1989 kolektyw przeniósł się do Mali, gdzie Ag Alhabib wreszcie, po 26 latach odwiedza swoją rodzinną miejscowość. Na początku lat 90, po kolejnym udziale w zbrojnym buncie przeciwko rządowi w Mali, muzycy porzucili działalność w ruchach oporu i grupach militarnych postanawiając całkowicie poświęcić się muzyce. Część z kolektywu trafiła do Abidżanu, gdzie nagrali kasetę w JBZ studio i grywali okazyjne koncerty wśród tuareskiej społeczności regionu Sahary. W 1998 roku dwóch członków Tinariwen na swej drodze spotkało francuską grupę worldmusic Lo'Jo. Rok później, jako Azawad zagrali wspólnie kilka koncertów we Francji.
Przełomem okazał się rok 2001, najpierw w styczniu Tinariwen i Lo'Jo zorganizowali w Mali swój "Festival of the Desert", który zwrócił na nich uwagę świata co zaowocowało tym, że pod koniec roku zagrali na festiwalach "WOMAD", "Roskilde" w Danii i londyńskim "South Bank". A zaraz potem ukazał się ich pierwszy studyjny album pt. "The Radio Tisdas Sessions". To nagranie z sesji radiowej w jedynej rozgłośni nadającej w języku ludu Tamashek w Mali. Druga płyta wydana 3 lata później, zatytułowana "Amassakoul" ("Podróżnik") przyniosła tej formacji międzynarodowy rozgłos i zaowocowała koncertami na całym świecie, od Europy, przez Amerykę po Japonię i Australię u boku takich gwiazd jak Carlos Santana czy The Rolling Stones. W 2005 r. zdobyli Nagrodę BBC w kategorii "World Music", a trzy lata później, prestiżową nagrodę rynku niemieckiego - "Praetorius Music Prize".
To pierwszy zespół z tego kręgu kulturowego używający gitar elektrycznych (za nimi poszli inni - Tamikrest czy Terakaft). W w swych inspiracjach jednak głęboko osadzeni są w tradycji Tuaregów oraz innych ludów regionu Sahary, zwłaszcza regionu wzdłuż rzeki Niger, między Timbuktu a Gao. Podstawą muzyki Tinariwen są tradycyjne melodie i rytmy Tuaregów, włączając w to te, grane na flecie pasterskim (domena mężczyzn) i te grane na jednostrunowych skrzypcach - imzad (domena kobiet). Podstawowym instrumentem perkusyjnym z kolei jest tindé drum, na którym zwykle grają kobiety na festynach. Dużo w ich muzyce jest także wpływów muzyki Berberów czy rai music z Algierii. Ale czerpią również z popu (marokańskiego, egipskiego) a nawet z muzyki rodem z Bolywood. Oczywiście nie mogło zabraknąć inspiracji tradycyjną muzyką z Mali (najbardziej znany, inspirujący ich wykonawca to Ali Farka Toure).
W Polsce Tinariwen wystąpili po raz pierwszy na festiwalu Open’er w 2010 roku. Jesienią 2011 odwiedzą nasz kraj po raz drugi.
Tinariwen zawsze był kolektywem śpiewaków, tekściarzy, muzyków, którzy tworzyli różne kombinacje składów koncertowych czy nagraniowych. To efek stylu życia Tuaregów, pustynnych wędrowców, a także problemu komunikacji w Afryce Zachodniej. Grało się z tym, kto akurat był pod ręką. Najbardziej aktywnymi członkami Tinariwen są: